Ik heb ’t gevoel dat ik in een achtbaan van emoties zit. Ken je dat ‘achtbaan-gevoel’? Eerst word je zo langzaam omhoog getakeld….ik voel de spanning toenemen en de tranen opkomen. Daarna met een grote vaart naar beneden om vervolgens in de looping te belanden en door de kurkentrekker te gaan. Ik kan de tranen niet meer bedwingen en laat ze stromen, van die grote, dikke, doorzichtige parels lijken ’t wel. Dan wordt ’t een kort moment van heftig snikken, ’t gevoel alsof m’n adem wordt afgesneden. En daarna rollen ze weer over m’n wangen….ik laat ’t gebeuren. Hé, het gaat weer over en ik voel dat de rust in m’n lijf terugkeert en ik merk dat ik opgelucht ben. Deze rit is ten einde. Het was een hele ervaring.
Weet je….eerder ging ik nooit in dit soort ‘achtbanen’….ik vond ze eng en was bang om de controle te verliezen. Bijzonder om nu te ervaren dat ik het een mooie rit vond, mijn ‘emotie-rit’. Het laten zijn van mijn emoties helpt me om weer verder te gaan, op naar de volgende attractie dan maar. Nu kies ik voor de zweefmolen, om ’t gevoel van vrij en blij zijn te beleven!
Hoe ga jij om met jouw emoties?
4 juli 2011