Vanavond heb ik besloten m’n hart te volgen en te starten met een weblog. Pfff….daar is een heel proces aan vooraf gegaan. Een proces waarin ik mezelf heel vaak ben tegengekomen, op verschillende manieren en op diverse momenten. De maskers af, op zoek naar m’n authentieke ik. Het was een intensieve zoektocht; een mooie reis. De ene keer had ik ’t idee dat ik in een rollercoaster zat en dan weer dobberde ik op een prachtig meertje. Dan reed ik op de snelweg om vervolgens weer over een zandweg met hobbels te gaan. Met als eindbestemming…m’n authentieke ik. Ik heb ’t gevoel dat ik inmiddels een behoorlijk eind op weg ben. Waar ik eerder bedacht dat ik een afslag moest nemen om m’n reisdoel te bereiken, volg ik nu meer mijn gevoel. Ik wil erop vertrouwen dat mijn gevoel me de weg wijst. Dat is soms knap lastig, als ’t verstand van mening is dat hij dit het beste weet.
Als ik m’n gevoel volg dan stroomt ’t in mijn lijf en dan voel ik mijn hart regelmatig bonzen. Zo ook nu…mijn eerste tekst voor mijn weblog. Ik wil graag een weblog bijhouden, omdat ik graag schrijf, houd van taal, wil delen met anderen. En tegelijkertijd ben ik met dit weblog ineens zo zichtbaar en dat vind ik spannend. Zichtbaar….een ieder die het wil kan dit lezen. En dan stel ik me de vraag ‘wat is ’t ergste wat me daarmee kan overkomen?’. Het antwoord dat bij me opkomt is ‘dat het ze niet aanspreekt wat ik schrijf’. ‘En hoe erg is dat?’ vraag ik me daarna af. ‘Dat is niet zo erg, een ieder mag er het zijne/hare van vinden’. Ik volg mijn hart door te doen waar ik blij van word en dat is onder andere het starten van dit weblog. En dat ik hierdoor zichtbaar word…..ik zie dit als een mooie stap in mijn ondernemerschap.
Wat ga jij doen als je je hart volgt?
1 juli 2011