Afgelopen weekend keek ik naar de film ‘As it is in heaven’. Van veel mensen had ik gehoord dat het zo’n mooie film was, dus ik ben d’r eens goed voor gaan zitten. Vanaf het eerste moment zat ik gekluisterd aan de TV. Dat heb ik niet zo vaak. Deze keer wat het goed raak dus, vanaf het begin van de film tot en met de aftiteling waren mijn ogen gericht op wat er gebeurde in de film.
Ik wil hier niet een compleet filmverslag gaan schrijven, maar mijn doel is je te inspireren om de film zelf te gaan kijken. En om daar nu de juiste woorden voor te vinden. Dat zijn woorden die, als ik nu het gevoel bij de film weer naar boven haal in mezelf, recht uit mijn hart komen.
‘As it is in heaven’.......inspiratie, ontroerend, het is de toon die de muziek maakt, raakt de kern, ieder mens is uniek en mag er zijn, in contact met je zelf, innerlijk kind, puur, diepe geraaktheid en hartsverwarmend.

Ofwel, ik wil je alleen maar zeggen ‘GA KIJKEN’
10 januari 2012

Daar zijn ze weer…de stemmetjes in mijn hoofd. En ze hebben weer allerlei mededelingen voor me. De een roept naar me ‘het gaat niet goed komen’, waarop de ander direct reageert met een felle reactie ‘houd daar eens mee op’. Ergens van achteren klinkt een piepstemmetje ‘ik vind ’t zo spannend’. Het gonst en zoemt aan alle kanten in m’n hoofd. Als zo’n dikke mug die, als je wilt slapen, dichtbij je oor zijn geluid wil laten klinken. En net op ’t moment dat je bijna slaapt…dan komt ie weer. Zo gaat ’t met mijn stemmetjes ook. Als ik ze even niet hoor en ik word rustig in mezelf, floep…..dan komt er weer eentje die zich wil laten horen. En dan moet er door een ander stemmetje ook direct gereageerd worden. Zodat ik, voor ik ’t weet, weer in de onrust zit. Ik krijg dan de neiging om heel hard met m’n hoofd te gaan schudden, in de hoop dat de stemmetjes eruit vallen of zo. Dat doen ze niet, natuurlijk doen ze dat niet. Ze gaan juist nog meer lawaai maken om zich te laten horen. Dan weet ik het weer, ik zit zo in mijn hoofd en verlies ’t contact met m’n lijf. Ik ga rustig zitten, concentreer me op mijn ademhaling, adem een aantal keren diep door en laat ’t stromen door mijn hele lichaam. Hè, heerlijk is dat…..ik ben er weer, heb weer contact en verbinding met mezelf.
Welke stemmetjes heb jij en welke invloed hebben ze op jou?
22 september 2011

Vandaag stond een jaarlijkse wandeling met een familielid op de planning. Ik heb er naar uitgekeken. In m’n hoofd had ik de wandelroute en de lunchplek al uitgestippeld, zodanig dat ik wist hoe lang we onderweg zouden zijn. Rekening houdend met de planning van de rest van de dag thuis. Ja, ik had alles onder controle! Het liep en letterlijk en figuurlijk anders. Ik nam de verkeerde afslag naar de parkeerplaats, waardoor het vertrekpunt voor onze wandeling anders was. Mijn wandelpartner dacht te weten welk rondje we gingen maken en ook dat liep anders. Uiteindelijk kwamen we, al wandelend, tot de conclusie dat we waren verdwaald. Ik had geen enkele controle meer. We besloten simpelweg onze ingeslagen weg te vervolgen, ervan uitgaande dat we uiteindelijk weer bij de auto uit zouden komen. En wat hebben we een mooie wandeling gemaakt, prachtige vergezichten en een afwisselend landschap. Ondertussen genietend van elkaars gezelschap en de gesprekken. Om vervolgens op deze verrassende route een heerlijke lunchplek tegen te komen. De terugweg in de auto constateerde ik dat ik, ondanks ’t feit dat alles anders was gegaan dan gepland, thuis ’t oprit op zou rijden op ’t moment dat ik vooraf in gedachten had. Wow…wat een prachtige ervaring is deze wandeling. Durven loslaten…..vertrouwen……en ook nog GENIETEN!! Een nieuwe en verrassende ervaring voor mij, een soort van ‘levensles’. Die ik zeker kan gebruiken in mijn werk als trainer/coach.
30 juli 2011

De regen tikt tegen de ramen en de wind waait door de bomen. Het zijn herfstachtige taferelen. En het is zomer. Bij zomer denk ik aan zon, warmte, tot ’s avonds laat in de tuin. En tegelijkertijd past het weerbeeld wel bij hoe ik me voel op dit moment. In mijzelf waait ook de wind, alleen heb ik nog niet kunnen ontdekken wat de windrichting is. Het is ook geen zomerbriesje, het heeft meer iets van een stevige en krachtige wind. Zou ’t de onrust zijn in mezelf? Ik verlang naar een zomerbriesje in mij, die me van binnen opwarmt en me naar buiten doet gaan. Om mezelf zichtbaar te maken. Het is blijkbaar nog niet zover, ik blijf nog even binnen. De wind in mij gaat vast een keer liggen. Blijkbaar is dit eerst nodig. En als ik de weersberichten beluister, gaat de regen en de wind nog een kleine week voortduren. Tot die tijd blijf ik binnen. Ik keer naar binnen om te voelen wat er allemaal leeft. En vertrouw erop dat de zon gaat schijnen.
Welke invloed heeft ’t weer op jou?
15 juli 2011